Dodelijke dwangmaatregelen

Psychiatrische “zorg” wordt niet geacht patiënten te doden en niemand verwacht dat patiënten doodgaan in psychiatrische ziekenhuizen. Toch is dit wat er dagelijks gebeurt onder het toeziend oog van psychiaters in instellingen over de hele wereld. Er overlijden jaarlijks duizenden mensen in alle leeftijdscategorieën aan wrede fysieke mishandelingen die eufemistisch “humane dwangmaatregelen” worden genoemd.

“Mishandeling” is per definitie een daad om een levend wezen opzettelijk pijn te doen of te verwonden. “Lichamelijk geweld” is gedefinieerd als misbruik van macht over, of het ontoelaatbaar uitoefenen van kracht op een ander; het uitoefenen van dwang op een andere persoon zonder zijn/haar toestemming. Psychiatrische dwangmaatregelen, en alle andere psychiatrische procedures wat dat betreft, vallen in alle opzichten onder de noemer van “mishandeling en lichamelijk geweld”, op één ding na: ze zijn wettelijk toegestaan. De psychiatrie heeft zichzelf boven de wet geplaatst en vanuit die positie kan zij lichamelijk geweld toepassen en haar ongelukkige slachtoffers mishandelen zonder enige verantwoording af te hoeven leggen, en dit alles onder het mom van “behandeling”.

Dwangmaatregelen kunnen bestaan uit fysieke en chemische dwang. Bij fysieke dwang wordt de patiënt onder controle gebracht door fysiek ingrijpen van verpleegkundigen, dwangstoelen, polsbanden, enkelbanden, dwangbuizen of opsluiting in een isoleercel. Chemische dwangmaatregelen bestaan uit het toedienen van psychiatrische drugs om de patiënt onder controle te houden. Deze drugs kunnen echter extreme innerlijke onrust en rusteloosheid teweeg brengen die kunnen leiden tot gewelddadig gedrag, dit gedrag wordt vervolgens “bestraft” met fysieke dwangmaatregelen.De middelen die worden toegediend kunnen zeer ernstige en langdurige bijwerkingen hebben. Antipsychotica kunnen bijvoorbeeld spierverkrampingen veroorzaken in het gezicht en de mond waardoor het gezicht vertrekt in een afschuwelijk grimas. Deze conditie die Tardive Diskenesia wordt genoemd verdwijnt niet als de “medicatie” wordt gestopt.

In Nederland werd in december 2004 bekend dat slechts een kwart van de uitgevoerde dwangmaatregelen, volgens de regels, werd gemeld bij de Inspectie op de Volksgezondheid. Met andere woorden, binnen een psychiatrische instelling is een patiënt rechteloos waar het dwangmaatregelen betreft, hij kan alleen achteraf een klacht indienen.

In Nederland overlijden jaarlijks tientallen mensen aan dwangmaatregelen (de Volkskrant 2001). Wereldwijd zijn dat er duizenden. Patiënten kunnen zo uitgeput raken van hun gevecht tegen dwangmaatregelen dat ze een hartstilstand of ademhalingsproblemen krijgen.

De 16-jarige Roshelle Claybourne werd op haar buik op de grond gegooid in Laurel Ridge, een inrichting in Texas, haar armen werden voor haar borst langs getrokken en haar polsen werden op haar rug door een verpleegkundige vastgegrepen. Ze kreeg onder dwang psychiatrische middelen toegediend. Ze werd in een isoleercel achtergelaten waar ze stierf.

De 9-jarige Randy Steele had geen zin om in het bad te gaan in de psychiatrische instelling waar hij was opgenomen. Tijdens de worsteling die volgde moest hij overgeven en hield hij op met ademhalen, terwijl de staf hem met kracht in bedwang hield. Na reanimatie werd hij met spoed overgebracht naar een ander ziekenhuis waar hij de volgende dag stierf. Het medisch dossier toonde aan dat Randy in de 28 dagen voorafgaande aan zijn dood, 25 keer een dwangmaatregel had ondergaan. Ondanks het bewijs van het bloed dat uit zijn neus, mond, ogen en anus stroomde en de blauwe plekken op zijn gezicht en buik, werd er geen strafrechterlijk onderzoek ingesteld.

In 1998 dwongen psychiatrisch verpleegkundigen de 13-jarige Stephanie Jobin uit Canada om op haar buik op de grond te gaan liggen. Ze had op dat moment al vijf soorten psychiatrische drugs gehad. Ze legden een zitzak over haar heen en gingen erbovenop zitten om haar onder controle te houden terwijl ze haar voeten vasthielden. Na 20 minuten worstelen hield Stephanie op met ademhalen. Haar dood werd afgedaan als een ongeluk.

De 11-jarige Andrew Mclain stierf ook in 1998 aan traumatische asphyxiathie (verstikking) en een ingedrukte borstkas, vier dagen nadat hij was opgenomen in een psychiatrische instelling in Connecticut. Andrew had niet gehoorzaamd aan de opdracht van een psychiatrisch verpleegkundige om bij het ontbijt aan een andere tafel te gaan zitten. Vervolgens pasten twee stafleden een dwangmaatregel op hem toe waarbij er één persoon bovenop hem ging liggen in een gewatteerde isoleercel.

In Japan overleed een 31-jarige patiënte van psychiater Masami Houki, hoofd van de Houki psychiatrische kliniek. Hij had een zakdoek in haar mond gestopt, er plakband overheen geplakt, haar met een kalmerend middel ingespoten en haar handen en voeten vastgebonden. Vervolgens dwong hij haar om op de achterbank van een auto te gaan liggen en reed hij haar naar de kliniek. Bij aankomst was ze dood. Dr. Houki is aangeklaagd wegens doodslag.

In Nieuw Zeeland werd door de overheid de doodsoorzaak vastgesteld van de 29-jarige Mansel Watene. Zijn luchtwegen waren geblokkeerd geraakt tijdens een worsteling met tien psychiatrisch verpleegkundigen die een dwangmaatregel op hem wilden uitvoeren. Uiteindelijk hielden ze hem tegen de grond, bonden zijn enkels vast met zijn pyama en droegen hem naar een isoleercel. Hij kreeg nog een kalmerend middel toegediend nadat hij was gestorven.

De lijst met jeugdige slachtoffers, alleen al in de VS, is lang, te lang:

2002, de 17-jarige Charles Chase Moody stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel.
2001, de 11-jarige Tanner Wilson stierf aan een hartaanval tijdens een dwangmaatregel.
2001, de 14-jarige Tony Haynes stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel.
2000, de 12-jarige Micheal Wiltsei stierf aan verstikking tijdens een dwangmaatregel.
2000, de 15-jarige Sabrina E. Day stierf na een dwangmaatregel.
2000, de 15-jarige William “Eddie” Lee stierf na een dwangmaatregel.
2000, de 14-jarige Willy Wright stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel.
1999, de 17-jarige Joshia Sharpe stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel.
1999, de 16-jarige Kristal Mayon-Ceniceros stopte met ademhalen tijdens een dwangmaatregel.
1999, de 9-jarige Timithy Thomas stierf tijdens een dwangmaatregel.
1998, de 17-jarige Kelly Young stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel.
1998, de 15-jarige Edith Campos stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel, ze had haar vuist opgestoken tegen een verpleegkundige.
1998, de 16-jarige Mark Soares stierf aan een hartaanval tijdens een dwangmaatregel. De staf dacht dat hij bewusteloosheid “simuleerde”.
1998, de 14-jarige Dustin Phelps stierf tijdens een dwangmaatregel, hij was in dekens en matrassen vastgebonden met leren riemen.
1998, de 16-jarige Tristan Sovern stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel men had een handdoek tegen zijn mond gebonden met een laken rond zijn hoofd.
1998, de 11-jarige Andrew MacClain stierf door verstikking terwijl er twee stafleden bovenop hem zaten.
1998, de 13-jarige Chris Campbell stierf na een intensieve serie dwangmaatregelen.
1998, de 14-jarige Mark Draheim stierf tijdens een dwangmaatregel.
1997, de 17-jarige Demetrius Jeffries stierf door verwurging tijdens een dwangmaatregel.
1997, de 18-jarige Sakena Dorsey stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel, ze leed aan astma.
1997, de 12-jarige Robert Rollins stierf tijdens een dwangmaatregel na een uit de hand gelopen ruzie over zijn verdwenen teddybeer.
1996, de 17-jarige Bobby Sue Thomas stierf aan een hartaanval tijdens een dwangmaatregel
1996, de 6-jarige Jimmy Kanda stierf door verwurging toen hij zich probeerde te bevrijden nadat zonder toezicht vastgebonden in een rolstoel was achtergelaten.
1996, de 16-jarige Eric Roberts stierf nadat hij urenlang in een deken van plastic schuim gewikkeld was geweest.
1996, de 17-jarige Bobby Jo Randolph stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel
1995, de 9-jarige Jeffrey Bogrett stierf tijdens een dwangmaatregel.
1995, de 9-jarige Earl Smith stierf door verstikking tijdens een dwangmaatregel.

Het gebruik van fysieke en mechanische dwangbuizen is mishandeling en zou, ook in Nederland, bij de wet verboden moeten worden. Totdat dit gebeurt, moet elke psychiatrisch verpleegkundige, en de opdrachtgevende psychiater, strafrechterlijk aansprakelijk worden gehouden als de dwangmaatregel leidt tot lichamelijke schade of de dood.

Voor meer informatie:

CCHR Folder: Dodelijke dwangmaatregelen

____________________________________

Naar de beginpagina van het NCRM