Nederlands Comité voor de Rechten van de Mens
Brieven
Kies een onderwerp:
NCRM:
- Nieuws
- Producten, downloads; o.a. folders, brochures
- Dien een klacht in
- Oorsprong van het NCRM
- Externe links
- NCRM rapporten
- Zyprexa rechtszaken
- Website pagina overzicht
PSYCHIATRIE:
Foreign visitors: please check:
Wij ontvingen onderstaande kopie van een brief die iemand eind mei 2010 schreef naar een woningstichting voor begeleid wonen.
We plaatsen deze brief omdat de brievenschrijver aangeeft hoezeer in Nederland ingegrepen wordt in de persoonlijke vrijheid van cliënten.
Webredactie
-------------------------
Geachte stichting,
Ik heb mezelf aan U toevertrouwd, met de verwachting een eigen leven te kunnen hebben, ondanks mijn ‘beperking’. Een appartementje en begeleiding naar behoefte.
Op Uw website staat:
Zelf kiezen ...hoe je wilt leven, in en met de samenleving. Dat is waar we voor staan. Bij ons draait alles om de cliënten:
Veel mooie woorden. Zelf kiezen hoe ik wil leven?
Mag ik zelf weten wie ik toelaat?
Mijn indicatie bestaat uit verdraaide waarheden, waar ik me niet in herken. Om me hier te houden. Ik zou het niet redden zonder de bescherming van de stichting. Ik zou geïsoleerd raken.
Mensen behandelen mij anders, zodra ze weten dat ik onder de stichting val, al ben ik nog steeds dezelfde persoon. Dit is juist een vorm van isolatie.
U laat zonder medeweten een monteur langskomen. Net als veel mensen ben ik op mijn hoede als er een vreemde voor mijn deur staat. Maar ik mag ik niet protesteren: “Als je er problemen mee hebt, haal ik de begeleiding er wel bij”.
Bij cliënten die niet thuis zijn, geeft U de monteur toestemming zonder hun medeweten de woningen te betreden. Als ik daar vragen over stel, vindt U dat dit mijn zaken niet zijn.
U laat cliënten thuis blijven voor een controle die niet komt.
U pakt om organisatorische redenen cliënten hun vertrouwde begeleidster af. Sommige cliënten zijn daar maandenlang door uit evenwicht. Maar U beweert dat het in het belang van cliënten is, dat ze nu beter begeleid kunnen worden.
De begeleidsters hebben geen inspraak. Hoewel veel cliënten niet de kracht of de capaciteiten hebben voor zichzelf op te komen, zet U hun vertegenwoordigers buiten spel.
U weigert in te gaan op hulpvragen, als die niet in het schema passen of als U van mening bent dat een cliënt dit zelf op hoort te lossen. Of U dringt zorg op waar ze niet op zitten te wachten. U geeft geen hulp op maat, maar voegt problemen toe.
U houdt cliënten gedwee en blijft hun signalen en wensen negeren. Als er iemand echt doordraait, laat U hem of haar afvoeren naar een gesloten inrichting.
U houdt cliënten in quarantaine om een griepje.
Ik heb nachtmerries over mensen die zomaar bij mij binnen komen en mij bedreigen.
Een veiligheidsketting mag ik niet hebben, want de begeleiding moet naar binnen kunnen als een cliënt wat overkomt.
Ook de brandweer heeft het liever niet, een extra barricade.
Geachte stichting, ik ben oud en wijs genoeg om na te denken over mijn eigen veiligheid.
Het gevaar waar ik mezelf niet tegen weet te beschermen, dat bent U.