Leesstoornis, gedragsstoornis, expressieve taalstoornis, rekenstoornis, caffeïne-intoxicatie, nicotine-onthoudingsstoornis, niet meewerken aan de behandeling- stoornis, lichamelijke mishandeling van een kind, seksueel misbruik van een kind of een partner-relatie probleem?

Dit zijn maar enkele van de 374 stoornissen die de psychiaters vermelden in hun Diagnostisch en Statistisch Handboek voor Geestelijke Stoornissen of DSM-IV. De World Health Organization heeft een soortgelijk boek, de Internationale Classificatie van Ziekten (ICD). Ze worden niet alleen gebruikt voor individuele patiënten maar ook voor voogdijzaken, verklaringen van ontoerekeningsvatbaarheid, voor getuigenissen bij rechtszaken, in het onderwijs enzovoort. Overal waar een psychiatrische opinie wordt gezocht of gegeven worden de DSM of de ICD gepresenteerd en steeds vaker geaccepteerd als het uiteindelijke oordeel over de geestelijke gezondheid en de mogelijke geestelijke ziekten.

Wat vindt u van deze “geestelijke stoornissen”? Mischien vindt u ze redelijk klinken. Laten we wat vindingrijker worden. Wat dacht u van de “Boos omdat hij zijn zin niet kreeg stoornis,” of de “Pruilen omdat hij weggestuurd is stoornis,” of misschien de “Jaloers op de nieuwe auto van de buurman stoornis”? Wat dacht u van de “Chronische belastingstress stoornis” of de “Loterij stress stoornis”?

Met een beetje fantasie kan iedereen een nieuwe stoornis bedenken door naar het gedrag van mensen te kijken. Gedrag van mensen op hun werk, op school of in de supermarkt. Dit vereist dezelfde wetenschappelijke bekwaamheid die de psychiatrie gebruikte bij het verzinnen van de stoornissen zoals die in de DSM-IV en de ICD staan.

Professor Herb Kutchins en professor Stuart A. Kirk, de schrijvers van het boek Making Us Crazy, waarschuwen: "Het grote publiek kan het prettig vinden dat er een psychiatrisch handboek bestaat dat hen doet geloven dat de hardheid, de wreedheid en de pijn in hun levens en in de maatschappij verklaard kunnen worden met een psychiatrisch etiket en verholpen kunnen worden met een pil. Natuurlijk zijn er problemen in overvloed waar we op talloze manieren mee worstelen…maar zit het leven niet zo in elkaar? Veel te vaak heeft de psychiatrische bijbel ons voor gek verklaard terwijl we alleen maar menselijk waren."

stemmen over Een diagnose, de meerderheid wint

De psychiatrie wordt vaak een “pseudo-wetenschap” genoemd. Volgens internationale deskundigen op het gebied van geestelijke gezondheid (Engeland 2001), is de DSM-IV één van de tien slechtste psychiatrische documenten van dit millennium.

Niet vreemd als je bedenkt dat psychiatrische diagnoses zoals “Attention Deficit Hyperactivity Disorder” (ADHD), door een stemming zijn ontstaan op een bijeenkomst van de commissieleden van de American Psychiatric Association (APA).

Psychiatrische diagnoses komen tot stand door het indelen van symptomen en niet door het vaststellen van een lichamelijke aandoening. Diagnoses worden niet gebaseerd op bewijzen van lichamelijke of geestelijke ziekten.

Kutchins en Kirk trokken de conclusie dat de laatste versie van de DSM “onbetrouwbaar was en daardoor van twijfelachtige waarde als classificatiesysteem.”

Thomas Dorman is een internist en lid van het Royal College of Physicians in Engeland en van het Royal College of Physicians in Canada. Hij schreef: “Samengevat is het creëren van lijsten van psychiatrische ‘ziekten’, het formeel maken van deze lijsten en het toevoegen van codes die ervoor zorgen dat de verzekeringen uitbetalen, een winstgevende truc die de psychiatrie voorziet van een (pseudo-) wetenschappelijk aura. Natuurlijk voeden de schuldigen zich uit de publieke pot.”[2]

Houdt hierbij in gedachten, dat de psychiaters toegeven dat ze niet kunnen definiëren wat ze “behandelen”:

·De DSM-II zegt over schizofrenie: "Ook al hadden ze het geprobeerd dan hadden de commissieleden geen overeenstemming kunnen bereiken over wat deze stoornis inhoudt, ze konden het alleen eens worden over de naam.”

·Psychiaters geven toe dat van de meeste stoornissen in de DSM-III is de oorzaak (etiology) niet bekend. Er is een grote verscheidenheid aan theorieën naar voren gebracht….niet altijd even overtuigend…om te verklaren hoe deze stoornissen ontstaan.”

·De DSM-IV stelt dat de term “geestelijke stoornis” nog wordt gebruikt in het boek omdat “we nog geen passend alternatief hebben gevonden.”

·Allen J. Frances, professor in de psychiatrie bij het Medisch Centrum van de Duke University en voorzitter van de DSM-IV Task Force, stelt: "Er is geen slechtere term mogelijk dan geestelijke stoornis, om de aandoeningen te beschrijven die beschreven staan in de DSM-IV."

Psychiatrische diagnoses zijn politiek, niet medisch. Met een stemming stelden de commissieleden van de APA, in 1973, vast dat homosexualiteit niet langer een geestelijke stoornis was. Dit gebeurde nadat activisten hadden gedemonsteerd bij bijeenkomsten van de APA.

Psychiaters stemmen letterlijk over het ontstaan van een “geestelijke ziekte”.

DE GROTE ZWENDEL RONDOM CHEMISCHE EVENWICHTIGHEID

Psychiater Joseph Glenmullen, van Harvard, stelt dat: “de psychofarmacologie niet geaarzeld heeft om zonder aantoonbare ziekten toch ‘ziektemodellen’ te ontwikkelen voor psychiatrische diagnoses”. Deze ziektemodellen zijn gebaseerd op vermoedens over wat het onderliggende lichamelijke probleem zou kunnen zijn, bijvoorbeeld een onevenwichtigheid in serotonine (een chemische stof in de hersenen).”4

Binnen de psychiatrie leeft het idee dat geestelijke ziekten worden veroorzaakt door een chemische onevenwichtigheid. Hoewel het door marketing populair is geworden, is de wens hier de vader van de gedachte. Net als bij alle andere ziektemodellen van de psychiatrie, is ook deze stelling in diskrediet gebracht door onderzoekers.

Diabetes is een biochemische onevenwichtigheid. “Er bestaat een test om het bloedsuikergehalte vast te stellen. In ernstige gevallen bestaat de behandeling uit het herstellen van de de bloedsuikerbalans door het injecteren van insuline. De symptomen nemen af en een nieuwe test laat zien dat het bloedsuiker gehalte gedaald is tot een normaal niveau” zegt Glenmullen. "Er is geen onevenwichtigheid in natrium of bloedsuikers vast te stellen bij een depressie of welk psychiatrisch syndroom dan ook.”

In 1996 zei psychiater David Kaiser, "...de moderne psychiatrie heeft nog nooit aangetoond dat er een genetische of biochemische oorzaak bestaat voor welke geestelijke stoornis dan ook... Patiënten krijgen de diagnose ‘chemische onevenwichtigheid’ ondanks het feit dat er geen test bestaat die deze aanname onderbouwt...men heeft zelfs geen idee hoe een normaal chemisch evenwicht eruit zou moeten zien.”5

De hersenfoto’s die tegenwoordig worden gebruikt om te bewijzen dat geestelijke ziekten, lichamelijke ziekten zijn, zijn niet overtuigend. Voorgeschreven psychiatrische drugs veroorzaken meestal de veranderingen die te zien zijn in de hersenen. Steven Hyman, directeur van het National Institute of Mental Health, geeft toe dat onzorgvuldig gebruik van deze foto’s “mooie plaatjes opleveren waaruit geen conclusies kunnen worden getrokken.”

Een ervaren psychiater stelt: “Als er verschillen zijn in de hersenscans van twee individuen worden deze soms veroorzaakt door het gebruik van psychiatrische drugs en soms door normale variaties. Geen enkele respectabele arts zal een psychiatrische diagnose stellen op basis van een hersenscan.”

Psychiatrische diagnoses zijn niet wetenschappelijk. Er wordt subjectief vastgesteld dat alles in het leven nu een “geestelijke stoornis” is waar je voor “behandeld” kunt worden, natuurlijk tegen betaling.

Elliot Valenstein schrijver van Blaming the Brain, is hier duidelijk over: "Er bestaan geen testen die de chemische status van levende menselijke hersenen kunnen vaststellen.” 6Er zijn ook nog geen “biochemische, anatomische of andere signalen gevonden die een verschil aangeven tussen de hersenen van patiënten in de geestelijke gezondheidszorg en die van andere mensen.”

De Nederlandse psychiater Herman van Praag schrijver van "Make-Believes" in Psychiatry, zegt: “Bij patiënten wordt nog vaak de indruk gewekt dat er bij depressies sprake is van een tekort aan serotonine, terwijl dit nooit is aangetoond.”7

Hoewel er geen tekort is aan biochemische verklaringen voor psychiatrische aandoeningen, stelt Glenmullen nadrukkelijk: "…er is er niet één bewezen. De waarheid is het tegenovergestelde. Telkens wanneer ze dachten dat ze een onevenwichtigheid hadden gevonden, werd later bewezen dat het een valse veronderstelling was.

HET VINDEN VAN DE ECHTE OORZAAK VAN HET PROBLEEM

Charles B. Inlander voorzitter van The People's Medical Society, schreef in Medicine on Trial: "Mensen met echte of veronderstelde psychiatrische- of gedragsstoornissen worden verkeerd gediagnosticeerd. Er wordt hen op ongelofelijke wijze schade aangedaan...Velen van hen vertonen normale lichamelijke symptomen die kunnen lijken op geestelijke stoornissen. Ze worden verkeerd gediagnosticeerd, aan de drugs gezet en in inrichtingen opgesloten. Ze komen in een mallemolen terecht waar ze misschien nooit meer uitkomen....."8

Sydney Walker III, een neuroloog, psychiater en schrijver van A Dose of Sanity, zegt dat de DSM “heeft geleid tot het onnodig drogeren van miljoenen…die gediagnosticeerd, behandeld en genezen hadden kunnen worden zonder het gebruik van giftige en potentieel dodelijke medicatie.”

Psychiaters zeggen dat uw stemming en levensgeluk worden veroorzaakt door een “chemische onevenwichtigheid” in uw hersenen. Dit is een leugen.

In een klinisch onderzoek naar de invloed van voedingstekorten op geestelijke ziekten beschrijft Melvyn R. Werbach (arts en Assistent Clinical Professor aan de Medische Faculteit van de Universiteit van Californië in Los Angeles) hoe tekorten aan foliumzuur, vitamine B12 , vitamine C en niacine, “depressies” kunnen veroorzaken.

W.V. Tamborlane, professor in de kindergeneeskunde aan de Medische Faculteit van de Yale University stelde vast dat, als hij veertien kinderen een dosering suiker gaf die gelijk stond aan twee cakejes bij het ontbijt, bij hen het adrenalinegehalte vertienvoudigde. Dit lijkt erop te wijzen dat “kinderen meer last kunnen hebben van: angsten, irritaties, en concentratieproblemen als ze veel suiker eten.”9

Een 27-jarige manager werd opgenomen in het ziekenhuis nadat ze had geprobeerd om een overdosis anti-depressiva te slikken die ze voorgeschreven had gekregen van haar psychiater. Ze had een jaar lang psychotherapie gehad maar was er niet in geslaagd om van haar vermoeidheid, verstandelijke problemen en wanhoopsgevoelens af te komen. Tijdens haar ziekenhuis opname werd ze grondig onderzocht en de dokters vonden waar haar psychiater nooit naar gezocht had: een schildklieraandoening. Deze aandoening heeft de volgende symptomen: lusteloosheid, verdriet en hopeloosheid.” Ze kreeg supplementen voor haar schildklier en is sindsdien vrij van “psychiatrische symptomen”. Zowel op haar werk als privé gaat het erg goed met haar.”

Een dieet met veel proteïne, weinig koolhydraten en geen suiker kan hyperactieve kinderen helpen. In een onderzoek kregen 20 kinderen met “leerproblemen” dit dieet. Bij 90% van de kinderen vond er een sterke vermindering plaats van het hyperactieve gedrag.”10

Werbach vindt dat artsen de “eetgewoonten en voedingsgeschiedenis” van hun patiënten moeten bekijken als onderdeel van hun onderzoek. Indien nodig moeten ze “onderzoeken of de patiënt voedingstekorten heeft”. Als dit zo is moeten er laboratoriumtesten worden gedaan.”

Een “hyper”actief kind kan behoefte hebben aan:

-een goed lichamelijk onderzoek

-een verandering van dieet

-meer activiteiten

-een creatieve uitdaging

Het is belangrijk om te weten dat er veel meer alternatieven zijn dan wij hier kunnen opnoemen.

De psychiatrie zal maar al te graag zeggen dat er geen alternatieven zijn en ze zullen vechten om dat zo te houden. Dit maakt dat de dokter en zijn patiënt zullen moeten kiezen tussen feiten en fictie, tussen genezing en dwang en tussen geneeskunde en manipulatie.

WAT U KUNT DOEN

NCRM geeft geen juridisch of medisch advies, daarvoor moet u naar een advocaat of naar een niet-psychiatrische arts. We vragen u we om het volgende in overweging te nemen:

1. Ongediagnosticeerde en onbehandelde lichamelijke aandoeningen kunnen zich voordoen als “psychiatrische symptomen.” Ook ongewenste reacties op normale geneesmiddelen kunnen leiden tot vreemd gedrag. Zorg ervoor dat uw familieleden en vrienden die last hebben van “geestelijke problemen” naar een goede niet-psychiatrische arts gaan om te worden getest op allergieën, gifstoffen en andere onderliggende lichamelijke aandoeningen.

2. Een goede medische verzorging, goede voeding, een gezonde veilige omgeving en activiteiten die zelfvertrouwen geven zullen veel beter werken voor iemand die problemen heeft, dan de wreedheden, het herhaald drogeren en de andere mishandelingen in de psychiatrie.

4. Dien een klacht of een aanklacht in als u verkeerd behandeld of gediagnosticeerd bent door een psychiater of als u illegaal bent opgenomen in een psychiatrische inrichting.

DE CITIZENS COMMISSION ON HUMAN RIGHTS

De Citizens Commission on Human Rights (CCHR) werd in 1969 opgericht door de Scientology Kerk met het doel om schendingen van mensenrechten te onderzoeken en aan het licht te brengen en om het veld van geestelijke gezondheid op te schonen. De CCHR heeft meer dan 130 afdelingen in 31 landen. De CCHR heeft een Raad van Adviseurs.

Hoewel CCHR geen medische of juridische adviezen verstrekt wordt er wel nauw samengewerkt met niet-psychiatrische artsen. Een belangrijk aandachtspunt voor CCHR is het gebruik van frauduleuze en subjectieve psychiatrische “diagnoses”, waaraan elke wetenschappelijke of medische onderbouwing ontbreekt. Gebaseerd op deze valse diagnoses rechtvaardigt de psychiatrie het voorschrijven van schadelijke behandelingen inclusief bewustzijnsveranderende drugs. Deze drugs onderdrukken onderliggende problemen en voorkomen herstel. Ze maken mensen afhankelijk door het chronisch reduceren van het vermogen van de persoon om zijn leven zelf weer onder controle te krijgen.

CCHR heeft vele hervormingen bewerkstelligd door te getuigen bij hoorzittingen die gehouden werden over misstanden in de psychiatrie en door samen te werken met de media, wetsdienaren en overheidsfunctionarissen over de hele wereld.

ÓCCHR/NCRM

Deze tekst mag verspreid worden.

NCRM neemt geen verantwoordelijkheid voor een tekst die afwijkt van het origineel.

ons postadres:

Postbus 36000

1020 MA Amsterdam

Tel: 020-4942510

www.ncrm.nl

info@ncrm.nl

CCHR International:

Email: humanrights@cchr.org

www.cchr.org;www.psychcrime.org;

www.fightforkids.com;

www.psychassault.org

WAARSCHUWING: Stop nooit met het gebruik van psychiatrische drugs zonder het advies en de begeleiding van een kundige (niet psychiatrische) arts.

Meer informatie over dit onderwerp vindt u op www.ncrm.nl

of http://www.cchr.org,

of http://antipsychiatrie.pagina.nl

of http://www.ncrm.nl/Pseu.pdf

___________________________________________________________________

Naar de beginpagina van het Nederlands Comité voor de Rechten van de Mens

[1] Kelly O’Meara, “Writing May Be on the Wall for Ritalin,” Insight, 16 Oct. 2000, p. 16.

[2] “Introducing Thomas Dorman, M.D.,” http://www.libertyconferences.com/dorman.htm.

4 Joseph Glenmullen,M.D., Prozac Backlash, (Simon & Schuster, NY, 2000), p.193.

5 David Kaiser,M.D. , “Commentary: against Biologic Psychiatry,” Psychiatric Times, Dec. 1996.

8 Sydney Walker III,MD, A Dose of Sanity, (John Wiley & Sons, Inc,.NY,1996),p.14.

9 Melvyn R. Werbach,MD, Nutritional Influences on Mental Illness, A sourcebook of clinical research, Second Edition, (Third Line Press,Inc,1999), p.85